Senin adın,
eski bir haritanın
kıyısında unutulmuş bir kenttir belki.
Bir şiirin paragrafına yaklaşan vapur gibi
taşır beni sana,
ve her dalga
biraz daha eksiltir kıyıdan.
Biliyor musun,
yalnızlık bazen
kabile acılardan alıntıdır.
Bir çay bardağının kenarında
unutulmuş şeker gibi
erimeyi bekleriz.
Gözlerimizde bayat çayın tortusu,
sesimizde kırık bir radyonun
kar sesi çalar.
Penceremden geçen geceye inat,
sigara dumanına dolanmış şehir ışıkları
avuçlarıma düşerken
bir çocukluk sesi çağırıyor beni.
Bir eskici geçiyor sokağımdan,
çığlık çığlığa eski zamanlar topluyor.
Gökyüzüne asılmış yarım kalmış cümleler
ve bir şairin iç cebinde
unutulmuş sevda fişleri var.
Kaç geceyi boğduk içimizde,
kaç sabahın eşiğinde kaybolduk
hatırlıyor musun?
Kırlangıçların telaşı gibi
uçuyoruz birbirimizden.
Zamanın yelkovanı
sesimizde kırık dökük.
Gidişlerimiz hep sürgün,
ve her tren
bir eksiltme işareti
yüreğin kenarında.
Düşün ki,
sana varan yolların hepsi
dar sokaklar gibi,
adı silinmiş levhalar gibi,
bir yangından kalan
is kokusu gibi…
Suların ceylanı,
saçlarında dalgalar,
gözlerinde boğulan şehirler var.
Ve ben,
senin avuçlarında
kaybolmuş eski bir haritayım.
Bil ki,
aşk ağır bir romandır;
kimi zaman sayfaları yırtık,
kimi zaman
sonu olmayan bir cümle.
Şimdi,
tut elimden,
resmiyetsiz bir gecenin
yıldızlarını toplayalım birlikte.
