Tutup yakasından yüzüne doğru,
Tükürsen ne yazar, cahil olanın ?
İki hop demeye, yarılır bağrı;
Tastamam adı bu, cahil durmanın.
Dost görme, tecelli etse de sohbet,
Sonunda düşmanın olacak elbet…
Mert olan düşmana, daha da sabret;
Sonu felakettir, cahil ölmenin.
Söyle, ne söylersen çivisi tutmaz,
Mal-mülk sevdasından, gece de yatmaz.
Tek zerre üstüne, salavat katmaz;
Sana faydası yok, ona gülmenin.
Ağlamak gerekir, hem de yanarak,
Allah’a el açıp, şevki bularak..
Huzura çıkmalı, adam olarak;
Adı bu, gönülde dile gelmenin.
Susarsan alçaksın, hakkı ihlalde,
Şehit vurulurken, sancağı elde !..
Üstünde yıldızlar, gözü hilalde;
Başka da yolu yok, insan olmanın.
Bırak artık, sana deli desinler,
Seni meczup, seni derviş bilsinler !..
Bilmeyenler, inim inim ölsünler;
Kötülerle ecri budur kalmanın.
