“Sevda, görünmeyeni görmek; kaybolanı bulmak ve yitip giden her nefeste dirilmektir.”
Yakınım sen, uzağım sen.
Bu iki uç arasında bir dünya kurdum;
Adını koyamadığım, sessiz, ince bir ağırlık.
Her nefesimde varlığın var,
Her sessizlikte yokluğun.
Bekledim, saygıyla, sabırla.
Bir bakışın, bir dokunuşun bile
Yeterdi bana;
Ama zaman, acımasız ve ölçüsüz,
Kendi ritminde işledi bizden kalan boşlukları.
Sevda, kimse bilmez;
Sana ait olan bu sessizlik,
Görünmeyen ama bütün varlığı saran bir iplik gibi.
Bir gün, belki, bir başka kalbin çatısında
Yeniden filizlenecek;
Ama bugün, burada, yalnızca seninle var.
Yakınım sen, uzağım sen
Dağların gölgesinde savrulan yapraklar gibi
Adımlarımız birbirine değmeden sürükleniyor
Rüzgâr, saçlarında unutulmuş melodiler fısıldıyor
Gözlerin yağmura dokunuyor, benim ellerim kurak toprak
Her bakışın, içimde bir nehri çağlatıyor
Ama ben kıyıya varamıyorum, sen ufukta kayboluyorsun
Tuzunu yarama merhem bildim,
Yollarına milyon kere öldüm
Toprak, ellerimin boşluğuna yaslandı
Güneşin ilk ışıkları dudaklarına konarken
Ben gölgede kaldım, ama sevdanın ateşiyle yanmaya devam ettim
Yar diye koynuma seni aldım
Senle tutuşup, senle yandım
Dağlar sessiz, yıldızlar tanık
Bir başıma kaldığım anlarda bile
İçimde senin varlığın yankılanıyor
Her nefeste, her anıda, her suskunlukta
Ve şimdi
Gökyüzüyle toprağın arasındaki o ince çizgide
Seninle ben, görünmez bir ipte yürüyoruz
Uzaklığın yakınlığı, yakınlığın uzaklığı
Her adımda, her sessizlikte, her düşte
Sana olan sevdamdandır bilesin
Bilesin, her kayıp bir kazançtır
Ve her kazanç, seni anlamak için bir adım.
Yüce olan, bilge olan, kalıcı olan
Sana duyulan saygı ve bağlılıktır.
Yakınım sen, uzağım sen…
Ama yine de, bütün varlığım sana ait.
