bir gün
zaman, alnıma düşen bir akşam gölgesi oldu
gökyüzü yırtık bir mektup
harfleri silinmiş,
yalnızlığın el yazısıyla mühürlü
uçurum rengine çalan bir akşamüstüydü
göçmen kuşlar telaşla dönerken
ben seni düşündüm
bir çocuğun annesini düşünmesi gibi değil,
ağaçsız bir bozkırın
bir yaprağa hasreti gibi
ey içime düşen en eski yağmur,
senden önce ben toprağın suskunuydum
şimdi her kıvrımımda
tuzlu bir sevda kabuk bağlıyor
bir şiir yazıyorum sana
kelimeleri yıkayıp rüzgâra asarak
bir çift göz çiziyorum her mısraya
ve her göz ,senin kaybolmuş bakışların
biriktiriyorum geceyi,
uykusuz bir şairin çırpınışında
ve adını yazıyorum,
harf harf
ruhumun doğu yamaçlarına
biliyor musun
bir kadın susunca
bütün coğrafyalar kururmuş
ben
kuruyan her ırmağın aynasında
biraz daha benzemeye başlıyorum sana
sesin yankı olurken dilimde
“kal” diyemediğim her gün
bir duvar çöküyor içime
ve o taşların altında
çocukluğum, dualarım
ve seninle hiç yaşlanamamış hayallerim kalıyor
şimdi
bir şiirin omzuna yaslanıyorum
göğsüme yağan kadim yağmurlar gibi
sen de sığ diyorsun belki bu sevdaya
ama bil ki;
sığ suda boğulan nice derinlik var
bir tren geçiyor içimden
vagonlarında eski yazlar
her cam kenarında biz varız
birbirine yabancı, ama gözleriyle sarılan
ellerin düşüyor uykuma
sıcak bir mendil gibi
alnıma kapatıyorum seni
ki sızmasın geceye,
ki ben uyanınca hâlâ sen kal
dilsizliğinle konuştun bana hep
bir suskunun kaç cümleye bedel olduğunu
yalnızlığın hangi harfle ağladığını
en iyi senden öğrendim
gökyüzü kararmadan
kendi kendimi gömmek istedim bazen
ama sonra bir çocuk sesi
bir pencere çiçeği
bir anne duası
yüzümü yeniden sana çevirdi
çünkü sen
rüzgârın yanağıma bıraktığı o ilk ürpertiydin
bir dağ yolunda
yüreği ağrıyan bütün kadınların
sığınmak isteyeceği son sesti
şimdi biliyorum
yarım kalmış şiirler
en çok aşka yakışır
ve en çok
bir kadının iç çekişine benzer
ben seni
ömrümün kıyısına kurdum
göçmen kuşlar, trenler, yağmurlar
hep geçerken uğrasın diye
hep bilsin diye
bir yürek nasıl ev olur
bir kadına
