unuttum yokluğunu
gözlerinle mühürlendi yollarım
küllerimden doğmayı öğrendim
senin sesinle
bir umudun zar atışı gibi
kaybedilse de yeniden kurulan bir masa bizim aşkımız
savrulsak da bin parçaya
bir araya getiren yine senin dokunuşun
blöf olsa da dünyaya
sana rest çekemem
çünkü ruhumun kıyılarında
sadece senin gemin yanaşır
kırık pey’lerden biriktirdim
kendi yalnızlığımdan
ama senin sevgine dair inanç
ömre yetecek kadar gürül gürül akıyor hâlâ
çocuk bir masumiyetle
ellerimi göğe açtım
yokluğun kadar yakıcı
ama varlığın kadar umut dolu
sadece kendime değil
seninle birlikte sevmeyi öğrendiğim için
acıttın bazen
ama yarama dokunan tek merhem sendin
yabancı eller dokunmasın diye
yaralarımı bile sana sakladım
umut et diyorum
boşuna değil
çünkü umut, adını her nefeste taşıyor
iyi ki yüreğimde sana adanmış bir bahçem var
giriyorum içeri
eyvaaah varsın diye
baharı büyütmüşüm
şükür bile edemiyorum, sanki mucize
çaresiz değilim artık
bir kez daha diyorum Tanrım, bir kez daha
onunla geçen mevsimlerdeki hatıralara
şartsız
koşulsuz
düşmek istiyorum
gönlümün yosun tutmuş yaralarına
senin nefesin yetiyor
yaşamın labirentinde yolumu buluyorum
hayaline değil
kendine dokunmak için
gözlerine son defa değil
ömür boyu yüz sürmek için
aşk diye kıyıya vuran umutları topluyorum
yüreğimin öte yakasında
biriktirdiğim sevinçle gidiyorum
çünkü varsın sen…
