Gözlerimi kapatınca,
o şehir yine çağırıyor beni.
Hangi sokak unutabilir ki ayak izlerimi,
hangi duvar silebilir sesimi?
Bir şehrin kaldırımlarına kazınmış özlem,
yağmurla silinir mi, baba?
Kırgın zamanlar var avuçlarımda,
eksik gençlik, yarım kalmış hayaller…
Sırtımda göçebe acılarla
gözlerim uzak dağlara mıhlandı.
Zorla sürüldüğüm hayatın kıyısında,
ömür tüketiyorum
Baba…
Bir şehrin siluetine sinmiş anılarımız var.
Terk edilmiş tren garlarında,
puslu camlardan dışarı bakan çocukların gözlerinde.
Bir annenin saçlarını savuran rüzgârda,
eksik cümlelerin ağırlığında…
Orada, her şeyde varsın.
Sana anlatamadığım onca şey öylece kaldı,
büyüdüm, kırıldım,
yüzüme düşen yılların sessiz çizgileri …
Gittiğin günden beri,
dudaklarımda yarım kalmış bir cümle taşıyorum.
Baba,
sahi, hangi dua geri getirirdi seni?
Şimdi her yolculuk,
o eski şehre dönmeyişin ağırlığında.
Her sokak, seninle yürünmemiş bir hatıra.
Ve ben,
avuçlarıma sığdırmaya çalıştığım bir geçmişle,
hasretin kıyısında
rüzgâra karışıyorum.
Biliyor musun baba,
bazı şehirler insanın içinde hâlâ yaşıyor,
bazı yaralar asla kabuk bağlamıyor.
