SUSMAYI ÖĞRENDİ YÜREĞİM…
Ayrılık,bir sabahın alnına düşençatlaksız bir gölgeydine kımıldar,ne konuşur,sadece dururdu,ve ben onun susuşundakendimi gömerdim her gün. Senden sonra,zaman kireç tuttu gözlerimde.Bakışlarım artık duvar gibi:ne içine sığan bir manzara,ne dışına kaçabilen bir umut… Sesin,tavan arasına saklanmışeski bir gramofon gibiçatlak ve kesik kesik çalıyor...
Devamını Oku


