Ey,
saçlarına rüzgâr giyinmiş hayat…
Biraz yalnızlık istiyorum…
Ben hep sabah ezanıyla uyanırım.
Kan çanağı gözlerimde,
adı sanı belirsiz
bir sevgi büyür.
Daha on yedisinde,
alnımın çatısında
sürgün kuşlar beslenirken
öğrendim sevmeyi.
O günden beri
bir kıymık gibi batar dertler
duygularıma.
Acır etim.
Kanar içim.
Tüm acılarıma rağmen anamın gülüşlerini sürerim sancılarıma;
ağrılarım biraz diner.
Ahhh hayat,
Çantasına kefen konulmuş
bir çocuğun
yaşayan çaresizliğiyle
Ve
biraz da sustuklarımdan anlasan beni keşke
Bilirsin beni,
Fırat’ın hırçınlığı,
Anadolu’nun esmer gülüşüydüm.
Ömrümde,
Kaç kere
Öldürüp öldürüp
dirilttim hasretlerimi unuttum.
Aklımın denizinde,
parmak uçlarımın kıyısına
demirlerken zaman,
İçim,öylesine yıkık,
öylesine viran
sağılıyor acılarım kanıyorum.
Ahhh
Sessizliğin neresine baksam
icat edilmemiş
bir hüzün dolaşıyor damarlarımda.
Kentlerin çığlığına saklanmış
çocukların kirli ellerine dokundukça
üşüyor insanlığım.
Ve ben…
Bütün bu kalabalığın içinde
yalnızlığın huzurunda
sadece insan kalabilmeyi seçiyorum.
