DEM BU DEMDİR

Bir zamanlar aynaya bakarken kendimde neyin değiştiğini anlamaya çalışırdım hep. Şimdi daha uzun bakıyorum belki ama bir kusur aramak için değil. Yüzümdeki ifadeye, gözlerimin gerisinde birikenlere, yılların benden alıp götürdükleri kadar bana bıraktıklarına da bakıyorum.

İnsan gençken zamanı hep ileride sanıyor. Yapılacaklar, gidilecek yollar, söylenecek sözler, ertelenen hayaller… Sanki ömür, bütün bunlara yetecek kadar uzunmuş gibi yaşıyor. Sonra günler birbirine ekleniyor, yıllar sessizce akıp geçiyor ve bir sabah anlıyorsun ki zaman yalnızca takvimden yaprak eksiltmemiş; seni de değiştirmiş , dönüştürmüş.

Artık bazı şeylere eskisi kadar öfkelenmiyorsun mesela. Her söze cevap vermenin, herkese kendini anlatmanın, her yanlış anlaşılmayı düzeltmeye çalışmanın insanı ne kadar yorduğunu öğreniyorsun. Kimin yanında kendin olabildiğini, kimin yanında sustuğunda bile eksildiğini daha iyi anlıyorsun.

Belki de yaş almanın asıl değişimi burada başlıyor: İnsan, başkalarının gözündeki yerini korumak için kendinden vazgeçmek istemiyor artık.

Saçlara düşen beyazlar, yüzüne, ellerine , gülüşüne yerleşen çizgiler, eskisi kadar kolay yorulmayan bir bedenin zamanla daha çok dinlenmek istemesi… Bunların hiçbirini inkâr etmeye niyetim yok. Çünkü her birinin ardında yaşanmış yıllarım var. Sevinçle geçirilen zamanlar, gecelerce düşünülen meseleler, içe atılmış sözler, birsürü birsürü üstesinden gelinen güçlükler…

Yüzümüz yalnızca yaşımızı göstermiyor; bazen nasıl dayandığımızı, neleri geride bıraktığımızı, hangi günlerden sağ salim çıkabildiğimizi de anlatıyor.

Elbette insan kendine bakmalı. Giyimine, sağlığına, görünüşüne özen göstermeli. Ama kendine gösterdiği özen, geçmişteki hâline benzemeye çalışmaktan ibaret olmamalı. Kendini sevmek, yılların izlerini yok saymak değil; bugünkü hâline de değer verebilmektir.

Ben artık bir başkasının beni kaç yaşında gösterdiğiyle ilgilenmek istemiyorum. Yaşımdan daha genç göründüğümü söylemeleri de daha yaşlı bulmaları da hayatımın gerçeğini değiştirmiyor. Çokta umursamıyorum. İnsanların bakışı değişebilir; benim yaşadıklarım yerinde duruyor.

Üstelik her yaşın kendine özgü bir güzelliği olduğu söylenir. Doğrudur belki ama her dönemin kolaylığı aynı değil. Gençliğin enerjisi başka, olgunluğun bakışı başka. Birinde dünyaya yetişmeye çalışırsın, diğerinde hangi koşunun gerçekten sana ait olduğunu sorgularsın.

Ben ikinciyi öğreniyorum.

Her davete gitmek zorunda olmadığımı, her tartışmada haklılığımı kanıtlamam gerekmediğini, herkesin beni anlamasının mümkün olmadığını… Ve en önemlisi, kendime ayırdığım zamanın kimseye yapılmış bir haksızlık olmadığını.

Yine de sessizleşmeyi her şeyi kabullenmek sanmıyorum. İnsan yaş aldıkça haksızlığa göz yummayı değil, ne için sesini yükselteceğini seçmeyi öğrenmeli. Her şeye karışmamak başka, yanlış karşısında susmak başkadır. Olgunluk, insanın sesini kaybetmesi değil; sesinin kıymetini bilmesidir.

Bir de sağlık var elbette…
Eskiden sıradan saydığım ne çok şeyin aslında birer nimet olduğunu şimdi daha iyi anlıyorum. Sabah gözlerini açabilmek, kendi işini görebilmek, sevdiğin bir insanın sesini duyabilmek, bir fincan kahveyi acele etmeden içebilmek, akşam başını yastığa koyduğunda içinin biraz olsun rahat olması…

Bunlar küçük şeyler değilmiş. Biz bazen hayatın büyük mutluluklarını beklerken elimizin altındaki huzuru fark etmeyi unutuyoruz.

Çocukken büyüklerimizin ettiği duaların anlamını da hemen kavrayamıyorduk. Uzun bir ömür dilemenin neden bu kadar önemli olduğunu, sağlığın ve akıl açıklığının neden her duanın sonuna eklendiğini bilmiyorduk. Büyüdükçe anlıyoruz ki insan yalnızca yıllarının çoğalmasını istemiyor. O yılların içinde kendisi olarak kalabilmeyi, sevdiklerini tanımayı, kararlarını verebilmeyi, kimseye yük olmaktan korkmadan değil, gerektiğinde destek almayı da kabul ederek yaşayabilmeyi diliyor.

Benim duam da artık biraz böyle.

Allah’ım, ömrümü hayırlı kıl. Bana sağlık, huzur ve akıl açıklığı ver. Sevdiklerimle geçireceğim güzel günleri esirgeme. Zamanımı yalnızca günleri sayarak değil, yaşadığımı hissederek geçirmeyi nasip et. Bedenim yorulsa da gönlümdeki iyiliği, zihnimdeki berraklığı, insanlara karşı merhametimi koruyabileyim.

Ve bir gün geriye baktığımda, sırf gençliğimi kaybettiğim için üzülmeyeyim. Yaşadığım yılların içinde kendime ait bir hayat kurabildiğimi görebileyim.

Çünkü ömür, genç kalmayı başarmakla ölçülmüyor. Kaç yıl yaşadığımızı da tek başına yeterli bir ölçü sayamıyorum. Asıl mesele, bize verilen zamanı nasıl kullandığımız; kendimize, sevdiklerimize ve bu dünyada karşılaştığımız insanlara nasıl davrandığımız.

Ben zamanla yarışmak istemiyorum artık. Geçmişe dönmek için de bugünü küçümsemek için de bir sebep görmüyorum. Gençliğimi inkâr etmiyorum; o yıllar da benimdi. Ama bugün olduğum insanı da sırf eskisi gibi değilim diye eksik saymıyorum.

Bırakalım saçlarımız ağarsın, yüzümüzde hayatın izleri belirsin. Yeter ki içimizdeki iyilik kaybolmasın. Yeter ki yaşadıklarımız bizi anlayışsızlaştırmasın. Yeter ki kendi yolumuzun sonuna yaklaşırken başkalarının hayatını küçümsemeden, kendimizi de başkalarının ölçülerine hapsetmeden yürüyebilelim.

Ben yaş almaktan korkmuyorum diyemem; insan bilinmeyenden zamanzaman ürküyor. Ama sırf korkuyorum diye zamanı durdurmasını da isteyemem. Onun yerine, önümdeki günleri daha bilinçli yaşamayı diliyorum.

Çünkü mesele yalnızca yaşlanmak değil; yıllar geçerken kendimizden bütünüyle uzaklaşmamak. Bunu başarabiliyor muyuz ona bakacağız.
Ve eğer ömrümün sonuna doğru bir dileğim daha olacaksa, o da şudur:

Aynaya baktığımda yüzümdeki yılları saklamaya çalışmayayım. Gözlerimde yaşadığım hayatın izleri, içimde hâlâ sevebilmenin huzuru olsun. Ardımda kusursuz bir hayat değil, elimden geldiğince dürüstçe yaşanmış bir ömür bırakabileyim.

Gerisi zamanın işi.

Benim dileğim, o zamanın içinde sağlıklı, huzurlu ve kendime yakışır bir insan olarak kalabilmek.