Gözlerimden damlalar süzülüp akarken
İki yanakta nasibini almış ıslanmakta
Yokluğun o kadar şiddetle acı verdi ki
Neden gittiğini halâ anlamış değilim.
Derin yaralar açtın onmaz, iyileşmez
Yokluğunun arefesinde ellerim bomboş
Yorgunum biçareyim ve kimsesizim,
Gelincik tarlasındaki boynu büküğüm .
Ne olurdu elimi tutsaydın nereye dediğimde
Bomboş bakacağına hadi sende gel deyip
Geleceğini bilmediğimiz günlere birlikte
Ele ele göz göze omuz omuza gitseydik..
Kimsesizim,derbederim,perişanım işte
Bir beklentim bile kalmadı bu hayattan
Sensizliğin acı veren depresyonundayım
Düşünüyorum bunları hak edecek ne yaptım.
Sevmedim mi söyle elimde kırmızı çiçekle
Beni beklerken sana koşarak gelmedim mi
Sana kendi ellerimle sevdiğin künefeyi yedirmedim mi.
Nasibi’m farketmez sen yoksun bense kimsesizim.
