YİNE AYLARDAN KASIM

Yine aylardan Kasım…
Ve sen bilirsin,
en çok bu ayda severim seni.

Bir sızı düşer mevsimin yakasına,
adı konmamış bir sevda
üşür gecenin kıyısında.

Sen gelince
üşüyen mevsimler çözülür içimde;
karanlık, parmak uçlarında erir.
Sokaklar iki kişilik bir sessizliğe bürünür,
bir kahve kokusu
dokunur yalnızlığımın saçlarına.

Seninle konuşmasak da
aynı hüzne yaslanır gözlerimiz.
Bir tebessüm düşer suskunluğumuza.

Aşk;
bir insanın varlığıyla
dünyanın bütün kötülüğüne
başkaldırmasıdır bazen.

Yine aylardan Kasım…

Şehrin omzunda yaprak ölüleri,
rüzgârın dilinde paslı zaman.
Gecenin avucundan
bir tutam gün ışığı çalar umut.

Gökyüzü,
içimde gri bir mendil;
kenarında incecik
bir altın iplik…

Çocukluğumun ağladığı yerden
annemin sesi gelir:

Üşüme…

Kasım,
bir yanım ayaz,
bir yanım eski bir duanın sıcaklığıyla dolu.

Sokakların yetim yalnızlığı
çöküyor içime.
Unutulmuş bir erguvan,
kimsenin görmediği yerinden
sabır sürgünü veriyor.

Kasım,
iki yarım ayna;
bir yanım üşür ayazda,
bir yanım şükürde.

Gece…

İçimdeki yangının külünden
bir yol açılıyor çocukluğumun avlusuna.
Her adımda bir sızı,
her sızıda
biraz daha büyüyor
içimdeki kor.

Ve şimdi…

Yine aylardan Kasım.

Ben,
bir  şiirin kuytusuna sığınıyorum.

Çünkü biliyorum;
en sert kışlar bile
bir kadının yüreğinde
çiçeklenir.

Ben o çiçeği
her defasında
küllerin içinden bulurum.

Ve bil isterim…

Takvimler ne söylerse söylesin,
Kasım’ın adı değişmez bende.

Sen neredeysen,
mevsim orası…

Sen neredeysen,
benim Kasım’ım orada.