Ömrümü, bir yerlere yetişmekle tükettim,
Birinin derdi, ötekinin telaşı…
Hep bir şeylere yetiştim de
Kendime varamadım bir türlü.
Günleri avuçlarımdan akıttım,
Yarınlara sakladım sevinçlerimi.
Bir gün dinlenirim dedim,
Bir gün kendime de sıra gelir…
Meğer insanın kendine ayırmadığı zaman,
En sessiz biçimde eksilirmiş ömründen.
Anladım..
Sonra bir akşam,
Yorgunluğumla baş başa kaldım.
Ne yetişecek bir iş vardı önümde
Ne de susturacak bir telaş…
İlk kez duydum içimdeki sesi:
“Sen ne zaman yaşayacaksın?” Dedi
Durdum.
Dünya yerinden oynamadı.
Ben biraz nefes aldım diye
Kimsenin göğü başına yıkılmadı.
Her şeyi ben toparlamazsam
Her şey darmadağın olmuyormuş meğer.
Bıraktım bazı kapıları çalmayı,
Bıraktım her suskunluğu çözmeyi.
Her söze bir cevap,
Her yaraya bir merhem olamadım.
İnsanların ne düşündüğünü
Kendi huzurumdan daha çok
Önemsememeyi öğrendim.
Artık her çağrıya koşmuyorum,
Her kırgınlığı kendime borç bilmiyorum.
Bazen susuyorum;
Çünkü her doğru, her yerde söylenmiyor.
Bazen uzaklaşıyorum;
Çünkü her yakınlık iyi gelmiyor.
Ve bazen hiçbir şey yapmıyorum,
Sırf içimdeki yorgunluk
Biraz olsun dinlensin diye…
Anladım ki hayat,
Sürekli bir şeyleri tamamlamak değil.
Bir fincan çayın soğumadan içilmesi,
Pencereden süzülen ışığa dalmak,
Bir şarkıyı sonuna kadar dinlemek,
İçinden geldiği gibi gülmek de hayatmış,
Anladım..
Kimse alkışlamasa da
Kendi emeğine sahip çıkmak,
Herkes anlamasa da
Kendi kalbini incitmemek,
Bazen de “Bugünlük bu kadar,” deyip
Vicdan azabı duymadan dinlenmek…
Herkesi memnun edemedim,
Bundan sonra da edemem belki.
Ama kendimi tüketerek kazandığım
Hiçbir gönül, huzuruma değmiyor.
Bunu geç öğrendim,
Ama öğrendim.
Şimdi ömrümün kalanına
Biraz daha yavaş ulaşmak istiyorum.
Koşmadan da varılabilen yollar,
Yetişmeden de yaşanabilen günler var.
Birilerinin hayatında eksik kalacaksam
Bari kendi hayatımda eksik kalmayayım.
Biliyorum ki ömür dediğin
Sadece başkalarına yetişmekle geçerse,
Bir gün dönüp ardına baktığında
Herkese ayırdığın zamandan
Kendine bir avuç bile kalmayabilirmiş,
Anladım. .
Ben artık kendime geç kalmak istemiyorum.
Ne yarına ertelenmiş bir sevinç,
Ne de hep sonraya bırakılmış bir huzur…
Bu kez hayatın peşinden koşmayacağım.
Biraz durup, onun içinden geçeceğim.
Ve ilk kez, kendimi de yanıma alacağım.
