#BİRAZ #YALNIZLIK #İSTİYORUM …

Ey,

saçlarına rüzgâr giyinmiş hayat…

Biraz yalnızlık istiyorum…

Ben hep sabah ezanıyla uyanırım.

Kan çanağı gözlerimde,

adı sanı belirsiz

bir sevgi büyür.

Daha on yedisinde,

alnımın çatısında

sürgün kuşlar beslenirken

öğrendim sevmeyi.

O günden beri

bir kıymık gibi batar dertler

duygularıma.

Acır etim.

Kanar içim.

Tüm acılarıma rağmen anamın gülüşlerini sürerim sancılarıma;

ağrılarım biraz diner.

Ahhh hayat,

Çantasına kefen konulmuş

bir çocuğun

yaşayan çaresizliğiyle

Ve

biraz da sustuklarımdan anlasan beni keşke

Bilirsin beni,

Fırat’ın hırçınlığı,

Anadolu’nun esmer gülüşüydüm.

Ömrümde,

Kaç kere

Öldürüp öldürüp

dirilttim hasretlerimi unuttum.

Aklımın denizinde,

parmak uçlarımın kıyısına

demirlerken zaman,

İçim,öylesine yıkık,

öylesine viran

sağılıyor acılarım kanıyorum.

Ahhh

Sessizliğin neresine baksam

icat edilmemiş

bir hüzün dolaşıyor damarlarımda.

Kentlerin çığlığına saklanmış

çocukların kirli ellerine dokundukça

üşüyor insanlığım.

Ve ben…

Bütün bu kalabalığın içinde

yalnızlığın huzurunda

sadece insan kalabilmeyi seçiyorum.